Dom publiczny, potocznie: burdel, zwany dawniej też zamtuzem bądź lupanarem - budynek służący jako miejsce oferowania usług seksualnych za pieniądze.

Opłata jest pobierana nie za gatunek seksu lub usługi seksualnej, ale za użytkowanie danego pokoju przez obliczony czas.

Mimo, iż burdel natrafimy wszędzie jednak w większości krajów, ze względu na zakazupowszechniania dodatkowo czerpania dochodów z czyjejś prostytucji, domy publiczne mają oficjalnie status budynków hotelowych z sekcją gastronomiczną. Często wykorzystywane eufemistyczne określenia na burdel to salon masażu, agencja towarzyska.

Ich budowlany kształt lokalizuje je istotnie pomiędzy hotelami a domami mieszkalnymi.
Pojedyncze pokoje, służące również nieraz za schronienie dla prostytutek, są wyposażone tak, żeby zbudować właściwy klimat.
Są małe, posiadają praktyczne łóżko, okna są zasłonięte czerwonymi storami, jest również odrębna toaleta.

W zależności od regionalnego obyczaju prostytutki spotykają klientów przed budynkiem, w swoistym oknie wystawowym w kondygnacji parteru, umiejscowionym tam barze lub też odwiedzane są po prostu w swych pokojach.
W niektórych krajach zachodniej Europy (Holandia, Dania, Niemcy, Francja), zwłaszcza w miastach portowych domy publiczne tworzą najczęściej zwarte zespoły dzielnic erotycznych tytułowanych ,dzielnicami czerwonych latarni" (jak to niektórzy mówią: burdel na burdelu) wraz z sex shopami, kinami, kabaretami itp., tolerowane przez władze komunalne. W Niemczech od 2002 stawianie budynków z przeznaczeniem na domy publiczne jest w pełni legalne, w Holandii zaś silnie powikłane przez restrykcyjne przepisy urbanistyczne.

W wiekach Oświecenia lupanary tytułowane eufemistycznie domami schadzek, stawały się po wielokroć ośrodkami ekspansywnego życia towarzyskiego arystokracji.