Hasło samochód umocniło się w języku polskim jeszcze w okresie II Rzeczpospolitej, gdy to zostało wyłonione, w procedurze konkursu, na termin określające automobil. Jak nietrudno dostrzec, samochód pochodzi od słów sam oraz chód, a w związku z tym definiuje pojazd samodzielnie się poruszający, czyli z własnym napędem. Wówczas nie było jeszcze mowy o czymś takim jak prawo jazdy, czy nauka jazdy.

Nauka jazdy skutkuje egzaminem i wytęsknionym prawem jazdy.
Prawo jazdy jest zatopione w przezroczystym plastiku zarysu i wymiarów karty kredytowej, utrudniającym podrabianie bądź zmienianie i przeciwdziałającym przedwczesnemu zniszczeniu.
Od 1 maja 2004 polskie prawa jazdy drukowane są na trochę innym druku niż przed przystąpieniem Polski do UE:
- w miejsce elipsy w koło liter PL w lewym górnym rogu usadowiono 12 gwiazd,
- zdjęcie jest większe,
- na tle nowego blankietu ulokowane są napisy "prawo jazdy" we wszelkich unijnych językach.

Teraz odrobina historii.
Nad wehikułami napędzanymi parą rozmyślano już w XVII wieku. W 1678 roku Ferdinand Verbiest miał zademonstrować taki pojazd cesarzowi chińskiemu, jednak nie ma na to żadnych dokumentów. W związku z tym za pierwszego konstruktora - wynalazcę pojazdu mechanicznego - uznaje się Francuza o nazwisku Nicolas-Joseph Cugnot, który ukazał swoje nowatorskie dzieło napędzane silnikiem parowym w roku 1769.
W 1870 roku Austriak Siegfried Marcus skonstruował, nienadający się do powszechnego użytku, prototyp wehikułu mechanicznego z benzynowym silnikiem o zapłonie iskrowym. Z kolei drugi projektant, Niemiec Karl Benz, zbudował swój trzykołowy automobil w roku 1885 (w 1886 uzyskał patent). W tych samych latach prace w sferze silników spalinowych i pojazdów poruszanych takimi silnikami prowadzili wspólnie Wilhelm Maybach oraz Gottlieb Daimler.