Bielactwo oddziałuje na co najmniej jedną na sto osób we wszystkich państwach świata. Nie wynika z płci ani rasy. Można je mieć w każdym wieku, choć pięćdziesiąt procent ludzi z bielactwem doznaje schorzenia przed skończeniem 25 - tego roku życia. Zauważono, że tego rodzaju zaburzenie dotyka obu płci i wszystkich ras jednakowo, niemniej jednak jest bardziej dotkliwe dla osób z ciemną skórą.

Bielactwo nabyte jest związane ze zmianami zapalnymi i autoimmunologicznymi, nierzadko istnieje wraz ze schorzeniem tarczycy. Bielactwo to zwłaszcza defekt kosmetyczny, powoduje formowanie się białych plam na skórze, gdzie nie ma barwnika. Leczenie bielactwa jest możliwe, jednakże nie w każdym przypadku daje zadowalające rezultaty. Bielactwo na skórze głowy może oddziaływać na barwę włosów (choć nie zawsze), pozostawiając białe niejednolite obszary lub smugi.

Bielactwo może być dziedziczone. Dzieci, których rodzice mieli problemy powiązane ze skórą są w wyższym stopniu wystawione na to, aby zachorować na bielactwo. W rzeczywistości trzydzieści procent ludzi z bielactwem ma członka rodziny z tą chorobą. Z drugiej strony, tylko od 5 do 7 procent potomstwa uzyska bielactwo nawet jeżeli rodzic je posiada.

Propaguje się kilka sposobów terapii bielactwa. Najpopularniejsza z nich to naświetlanie obszarów zmienionych patologicznie lampami PUVA lub UVA. Chorzy, którzy mają mało miejsc dotkniętych bielactwem mogą poddać się transplantacji skóry. Wtedy wycinki zdrowej skóry z pigmentem wszywane są w miejsca odbarwione.